نگاهی بر روند دیپلماسی ایران در دو دهه اخیر:
دیپلماسی تهاجمی احمدی نژاد

فرزند مکتب روح الله در حالی به کنفرانس بازنگری مفادNPT در نیویورک سفر کرد که این اجلاس در سطح روسای دولت ها برگزار نمی شد و آیا این جز رساندن جواب ملت ایران به دولتمردان آمریکا در خاک خودشان بود؟احمدی نژاد باز هم نشان داد که"دیپلماسی تهاجمی"را به خوبی بلد است...

سرویس سیاسی- تا پیش از ظهور پدیده ای به نام "احمدی نژاد" در عرصه سیاست بین الملل، کشور های غربی به خصوص آمریکا با استفاده از فضای رسانه ای تحت سلطه ی خود ، انقلاب اسلامی ایران را مروج خشونت ، تروریسم و ضد حقوق اولیه انسانها در اذهان جامعه جهانی معرفی می کردند ، تاثربارتر آنکه  مسئولین وقت نیز ، به بهانه ی واهی دیپلماسی تنش زدایانه  با عبور از آرمان های حضرت امام(ره) به بازی در زمین آنها مشغول می شدند. نمونه های فراوانی از این دست را می توان در 16 سال حاکمیت کارگزاران و اصلاح طلبان برشمرد ، که حتی یادآوری آنها نیز دل امت حزب الله را به درد می آورد. از تن دادن به شرط بانک جهانی برای تحقق شعار"فرزند کمتر،زندگی بهتر"برای اخذ وام  گرفته تا سیاست های مثلأ تنش زدا در مسأله هسته ای (در دولت خاتمی).

مسئولانی که قدرت را به نام "یاران دیرین امام(ره)"در دست گرفته بودند گویی این فرمایش ایشان را که "هر گاه شما یک قدم از مواضع خود عدول کنید، آنها [استکبار جهانی] یک قدم به جلو می آیند و هر گاه شما یک قدم به جلو بروید، آنها یک قدم به عقب خواهند رفت" را به کلی از یاد برده بودند؟

در بحبوحه تعلیق و تهدید هسته ای ایران در سال 1384 در حالیکه بازی به دلخواه آمریکا در حال انجام بود، ناگهان ملت انقلابی ایران با احساس خطر نسبت به عدول از آرمان های امام خمینی (ره)، کسی را برگزیدند که مهم ترین شعار خود را احیای آرمان های امام راحل و تبعیت محض از ولایت مطلقه فقیه قرار داد: "محمود احمدی نژاد".

او در همان روز های اول ریاست جمهوری خود با تحقیر دولتمردان غربی و بی ارزش خواندن تهدید های آنان و با فک پلمپ تأسیسات هسته ای رسمأ اعلام کرد که هنوز هم بر طبق فرمایش خمینی کبیر ،  " آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند". احمدی نژاد با اقدامات بعدی خود ،  شطرنج هسته ای ایران را که توسط غربی ها طراحی و با پیاده سازی استراتژی خفت بار هویج و چماق نسبت به دولت منفعل وقت ، اجرا  می شد بر هم زده و نشان داد که از این به بعد طراح بازی ایران  است .

با مرور و رجوع به اخبار پنج سال گذشته به راحتی می توانیم صد ها مورد تهدید از سوی غربی های متکبر و متعاقب آن بی اعتنایی ایران را بدست بیاوریم. چندی پیش که،  اوبامای صهیونیستی با تهدید هسته ای ایران مشت چدنی خویش را از دستکش تغییر بیرون آورد، به بعضی از عناصر بی بصیرت ( و بعضا خود فروخته) داخلی هم ثابت شد ، که چگونه بعد از گذشت قریب به 21 سال از عروج پیر جماران هنوز هم می توان با تکیه بر الگویی بنام خمینی (ره)، دشمان ایران اسلامی را زبون و خوار کرد.

شب گذشته نیز فرزند مکتب روح الله در حالی به کنفرانس بازنگری مفاد NPT  در نیویورک سفر کرد که این اجلاس در سطح روسای دولت ها برگزار نمی شد و آیا این جز رساندن جواب ملت ایران به دولتمردان آمریکا در خاک خودشان بود؟ احمدی نژاد باز هم نشان داد که "دیپلماسی تهاجمی" را به خوبی بلد است و با سخنان دیشب خود عملأ زیر میز بازی زد. هنر احمدی نژاد در این است که نه با زبان تهدید، بلکه با طرح یک سری سوال های منطقی و قابل فهم برای تمام ملل، آمریکا را به چالش می کشاند. آیا طرح سوال زیر بهترین گزینه برای رسوا کردن ادعا های پوشالی آمریکا نیست؟

"کشوری که در کارنامه اش تنها کشتار دسته جمعی هسته ای در طول تاریخ را داشته و همچنان با اعتراف به داشتن هزاران کلاهک هسته ای کشورهای مستقل را تهدید هسته ای می کند چگونه می تواند ریاست مجمعی را بر عهده بگیرد که دنبال نابودی سلاح های اتمی می باشد؟"

رئیس جمهور ایران با طرح 11 پیشنهاد که زیر بنای آن کوبیدن نظام سلطه بود، بر خلاف لحن اوباما  ، با یادآوری شعار انتخاباتی وی که "تغییر"بود، از او دعوت کرد که اگر واقعأ به شعار و حرف خود پای بند است، با پیوستن به نهضت جهانی نابودی سلاح های اتمی، خود در زمینه نابودی سلاح های کشتار جمعی پیش قدم باشد.